مردن...

 

مردن چقدر خوبه اگه...

مردن چقدر خوبه اگه با اون همه ی دل نگرانی ها و دلواپسی ها تموم بشه.

اگه با اون دیگه نه نگران گرون شدن گوشت و برنج و... باشم نه نگران رفتگر

کوچه مون که یه دست نداره و بچه های  خردسالش کمکش می کنند.

نه نگران ترافیکو الودگی هوا باشم و نه نگران تو که.....

مردن چقدر خوبه اگه بعدش دیگه نه ترس باشه ونه دلتنگی. دیگه به خاطر

جونم و آبرومو حرفای مردم نترسم. دیگه دلم شور آرزوهامو نزنه.

اگه بعدش دیگه روز و شب و ماه و سال اهمیتشو از دست بده .دیگه نه کار

عقب افتاده ای باشه و نه زمانی که بی توجه به من و کارای نکرده ام می

گذره و می ره و تموم می شه.

مردن چقدر خوبه اگه بعدش فقط سکوت باشه و آرامش. درست مثل لحظه

ای که هراسون از خواب می پرم و با دیدن اتاق تاریکو و ساکتم آروم می

شم. چقد خوبه اگه لحظه ی مردنم درست مثل همین پریدن از خواب باشه

و ناگهان بفهمم که همه ی زندگیم فقط یه کابوس یا شایدم یه رویای شبانه

بوده. از خواب بپرم و ببینم منم و یه میز که دو تا فنجون چای روشه و دوتا

صندلی یکی برای من یکی برای خدا تا بشینیم و چای بنوشیم و دنبال یه تعبیر خوب

برای خوابی که من دیدم بگردیم.

 

 

 

خورشید

 

از روزی که تو را دیده ام

هیچ چیز سر جای خودش نیست

خورشید

ازچشمهای تو بر جهان می تابد

و چشمهای تو

از آسمان به من نگاه می کنند

پنجره ای رو به خدا

پنجره ای رو به خدا

یه پنجره تو خونه ی ما هست که با بقیه ی پنجره ها فرق داره. خیلی  فرق

داره. با این که دقیقا همون شکلیه که بقیه پنجره هامون هستن اما از همه

 شون قشنگ تره. من باهاش احساس راحتی می کنم و خیلی دوستش

دارم . یه پنجره تو خونه ی ما هست که رو به خدا باز می شه.

هر وقت دلم می گیره و دوست دارم یه نفر به درد دلام گوش بده، هر وقت

از شدت خوشحالی دلم می خواد فریاد بکشم ، هر وقت بغض  داره خفه م

می کنه یا از شدت خشم  دارم دیوونه می شم. می رم و این پنجره رو باز

می کنم . احساس می کنم پا به یه دنیای دیگه گذاشتم. آسمون آبی تر و

مهربون تره.خدا رو می بینم که با لبخند به من نگاه می کنه. آرامش همه ی

وجودمو فرا می گیره.و همه ی حرفامو با خدا می زنم. راحته راحت سبکه

 سبک. دستای خدا رو میبینم که از آسمون به سمتم میاد و دستامو می

گیره. فقط از این پنجره اس که می تونم اینا رو ببینم. این پنجره فقط و فقط

برای من با همه ی پنجره ها فرق می کنه اون تنها پنجره ایه که من

دوستش دارم و من تنها کسی هستم که به این پنجره اینجوری نگاه میکنه و

این ویژگی ها رو توش می بینه.

هر وقت دلم برات تنگ می شه می رم و پنجره مو باز می کنم و از خدا می

خوام که مراقبت باشه.

می دونی این روزا دارم به چی فکر میکنم؟ به اینکه چی باعث شده میون

این همه آدم فقط تو برای من خاص و دوست داشتنی باشی؟!

 

به یاد فروغ

 

باد ما را خواهد برد

 

در شب کوچک من افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه سرخ است ومشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها همچون انبوه عزاداران

لحظه ی باریدن را گویی منتظرند

لحظه ای

وپس از آن هیچ.

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد

باز می ماند از چرخش

پشت این پنجره یک نامعلوم

نگران من و توست

ای سراپایت سبز

دستهایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازشهای لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

باد ما را با خود خواهد برد

 

                                               فروغ فرخزاد

                       

                                                      

ترانه ای برای بهترین دوست

 برای شروع ترانه ای رو که برای بهترین دوستم رویا گفتم  رو براتون میگذارم.

کجا می شد این بغض تلخو شکست

اگه شونه های تو با من نبود

من از بی کسی جون به لب می شدم

اگه تو دلت جای موندن نبود

نبودی من وغصه ما می شدیم

تو رویای زیبای آرامشی

تو این قحطی هم نفس با منی

تو همراه و همپا و هم خواهشی

تو هر خاطره جای پای تو هست

تو پشت منی من پناه توام

تو بی وقفه در حال روئیدنی

منم تا ابد تکیه گاه توام

من اینجا کنار تو هستم نترس

نمی ذارم از بی کسی دق کنی

تو رویای شیرین آرامشی

تو می تونی دنیا رو عاشق کنی