چرا همه به من دروغ می گن؟

 

دلم گرفته. دلم بد جوری گرفته. چقدر زندگی کردن سخته وقتی همه بهت دروغ می گن.

می دونی غم انگیز ترین روزها و لحظه های زندگی من چه لحظه هایی هستن؟

وقتی مردی مقابلم یا روبروم می ایسته و با محبت بهم می گه: "دوستت دارم"

بهم می گه دلش برام تنگ شده بوده می گه من خیلی جذاب و خواستنی هستم.

وقتی مردی به من می گه دستهای زیبایی دارم و موهایی فرفریم خیلی با رنگ پوستم

هماهنگه و بانمکم کرده. وقتی مردی با محبت تو چشمای من نگاه می کنه و بهم میگه:

" وای تو چقدر مهربونی" وقتی مردی بهم می گه" تو خیلی دختر جذابی هستی".وقتی

مردی به من می گه: مگه می شه تو رو دوست نداشت؟"

گاهی از شنیدن این جمله ها واقعا حالم بهم می خوره و چندشم می شه. آخه این

همه دروغ برای چیه؟ روزایی که این حرفا رو می شنوم شبش از غصه خوابم نمی بره.

احساس می کنم به شعورم توهین شده. در مورد من چی فکر می کنن که زل زل تو

چشام نگاه می کنن و این دروغا رو مثل آب خوردن پشت سر هم ردیف می کنن. من که

می دونم هیچکدومش حقیقت نداره.

اگه من دوست داشتنی بودم اگه دستهای زیبایی داشتم اگه واقعا دختر جذابی بودم

 اگه موهای فرفریم خیلی به چهره ام میومد اگه کنار من بودن خوشایند بود اگه

خوش اخلاق بودم و مهربون تو حتما بهم می گفتی مگه نه؟

 

پ.ن.۱ خواهش می کنم به من دروغ نگید.

پ.ن.۲  کاش همه ی مردم دنیا از من متنفر بودن اما تو فقط یه کم دوستم داشتی.